بنای دوست داشتن کسی را گذاشتن، کار بزرگی است.باید نیرو، کنجکاوی و نابینایی داشت.

ما به آنچه حقیقت است اعتقاد نداریم،

بلکه به چیزی باور داریم که دوست داریم به عنوان حقیقت درکش کنیم.

ما همه نادانیم اما هوشمند کسی است که به این حقیقت آگاه باشد.

دانش واقعی یعنی دانستن حد و مرز نادانی خویش.

ما زندگی و جهان را حس می کنیم و از اینکه نمی توانیم آن را بشناسیم رنج می بریم.اما شناختن ضروری نیست.چیزی که ضروری است دوست داشتن است، و ایمان داشتن.زیرا ایمان شناختی است که از طریق عشق حاصل می شود.آند

من درباره تو به آنها نگفته ام

اما تو را دیده اند

که در چشمان من شنا می کنی...

من درباره تو به آنها نگفته ام

اما تو را در کلماتم دیده اند; عطر عشق، پنهان نمی ماند...

نزار قبانی